सिर्जनाका कोपिला

कोपिला भनेको फूल फुल्नुअघिको अवस्था हो, अर्थात् फुल्न लागेको तर नफुलेको। लेखिकाले आफ्ना सुरुका सिर्जनालाई कोपिला भनेकी छन्। यसले दुई कुरा जनाउँछ। पहिलो, सिर्जना एकैचोटि तयार हुँदैन, बिस्तारै उम्रन्छ। दोस्रो, कोपिलाभित्र फूल पहिले नै छ, देखिएको मात्र छैन। पूरै निबन्ध यही बिस्तारै उम्रने प्रक्रियाको कथा हो।

सिर्जनाका कोपिला निबन्धको प्रस्तुत अंशमा सिर्जना जन्मन समयको लामो अवधि लाग्ने कुरा व्यक्त भएको छ। निबन्धकारको आफ्नै जीवनकहानीमा आधारित निबन्धको यस अंशमा झमक घिमिरे समयको लामो सङ्घर्षपश्चात् सिर्जनामा लागेको कुरा उठान भएको छ। झमक घिमिरे जन्मँदै शारीरिक अपाङ्ग थिइन्। अपाङ्गताकै कारण यिनको बाल्यकाल अत्यन्तै कष्टकर रह्यो। यिनले औपचारिक रूपमा विद्यालयमा भर्ना भएर पढ्न त पाइनन् तापनि आफ्नै सत्प्रयासमा स्वाध्यायमार्फत पढ्न लेख्न सक्ने भएपछि यिनी साहित्यिक कृतिहरू अध्ययन गर्थिन्। तिनै कृतिको अध्ययनले यिनको ध्यानलाई लेखनतर्फ मोडिदियो।

लेख्ने अभ्यास बढ्दै गएपछि यिनका सिर्जनाले विस्तारै मलजल पाउन थाले। विभिन्न साहित्यकार र शुभचिन्तकले भेटेर हौसला प्रदान गरे। यसरी यिनका सिर्जना विस्तारै बिउका रूपमा उम्रिन थाले। कविता, लघुकथा, डायरी, निबन्ध, आत्मकथालगायतका साहित्यिक कृति लेखेर यिनी नेपाली साहित्यमा स्थापित भइन्। यसबाट के बुझिन्छ भने सिर्जना एकैचोटि तयार हुँदैन, यसलाई समय, अभ्यास र हौसला तिनै चाहिन्छ।

माथिको नमुना उत्तर हेर्नुहोस्, यसले प्रश्नकै शब्द दोहोर्‍याएर सुरु गरेको छ: किताब पढ्दा निबन्धकारको मनमा। यसले परीक्षकलाई तपाईंले प्रश्न बुझ्नुभयो भन्ने देखाउँछ। अनि पूरा वाक्यमा उत्तर दिइएको छ, टुक्रामा होइन। यी दुई बानी बसाल्नुहोस्, यिनले हरेक विषयमा अङ्क बढाउँछन्।