निबन्ध सबैका लागि लेखिन्छ, चिठी एक जनाका लागि लेखिन्छ। यही एउटा फरकले सबै कुरा बदलिदिन्छ। चिठीमा तपाईंलाई थाहा हुन्छ कि पढ्ने मान्छे को हो, उसको उमेर के हो, नाता के हो, र उसले कुन कुरा पहिले नै जान्दछ। त्यसैले चिठीमा सबै कुरा खोलेर भन्नु पर्दैन र भाषा पनि आत्मीय हुन्छ। चिठी लेख्नुअघि सधैँ आफैँलाई सोध्नुहोस्: यो कसका लागि लेख्दै छु? उत्तर मिलेपछि भाषा आफैँ मिल्छ।

चिठी आत्मीय हुनु भनेको धेरै मीठा शब्द हाल्नु होइन। आत्मीयता तिन ठाउँबाट आउँछ। पहिलो, सम्बोधन: प्रिय भाइ भन्दा नाता जोडिन्छ। दोस्रो, साझा कुरा: दुवैले जान्ने कुनै कुरा सम्झनु, जस्तै घरको बारी, कुनै पुरानो घटना। तेस्रो, सोधाइ: उसको बारेमा प्रश्न सोध्नु। तेस्रो कुरा सबैभन्दा बढी छुट्छ। जुन चिठीमा एउटा पनि प्रश्न हुँदैन, त्यो चिठी सूचना बन्छ, चिठी रहँदैन।