पाठ ३ मा संवाद पढिएको थियो, जहाँ दुई जना बोल्थे र एकअर्कालाई जवाफ दिन्थे। वक्तृतामा एक जना बोल्छन् र बाँकी सबै सुन्छन्। यही एउटा फरकले सबै कुरा बदलिदिन्छ। संवादमा अर्कोले नबुझे फेरि सोध्न सक्छ। वक्तृतामा त्यो मौका हुँदैन, त्यसैले पहिलो पटकमै प्रस्ट हुनुपर्छ। यसैले वक्तृतामा क्रम, तर्क र प्रस्ट भाषा तिनै अनिवार्य हुन्छन्।

ज्येष्ठ नागरिकहरूका खारिएको ज्ञान र अनुभव हाम्रा लागि मार्गदर्शन हुन्।

खारिएको भन्ने शब्दमा ध्यान दिनुहोस्। खारिनु भनेको आगोमा तापिएर शुद्ध हुनु हो, जसरी सुन खारिन्छ। वक्ताले ज्ञान भनेनन्, खारिएको ज्ञान भने। अर्थात् किताबबाट पढेको होइन, जीवनभरका अनुभवबाट तापिएर बाँकी रहेको ज्ञान। यही एउटा शब्दले पूरै वक्तृताको तर्क बोकेको छ।

वक्तृता लेखेर मात्र पुग्दैन, प्रस्तुत गर्नुपर्छ। यसमा तिन कुरा काम लाग्छन्। पहिलो, स्वर: सबैले सुन्ने गरी, तर कराएर होइन। दोस्रो, आँखा: कागज मात्र नहेरी श्रोतातिर हेर्ने। तेस्रो, हाउभाउ: महत्त्वपूर्ण कुरामा हातको सङ्केत। यी तिनैले बोलेको कुरालाई बलियो बनाउँछन्। यही कारण वक्तृतालाई अभिनयसहित प्रस्तुत गर्न भनिएको हो।